Friday, February 17, 2017

The Most Beautiful



Mankind from time immemorial has given a prime importance to beauty. Poets enthralled by the beauty of nature, beauty of women and beauty of their beloved has sung numerous verses.  The great philosophers has praised, discussed and lectured on beauty. The Sumerians, The Mayans, The Greeks, The Arabs, The Chinese and every others had left the trace of beauty in their available remains. The reminiscence of beauty left by these cultures are evident in the architecture and art of these lands. However, India stays quite a bit different. Along with the material aspect of beauty the Indians have jumped into the deepest waters of spiritual beauty.  Indian concept of beauty is evident in the architecture, literature, music, dance and other art forms but all linked to the spiritual realm. Other cultures have portrayed everything good as beautiful and everything bad as ugly. Anything in order is beautiful and disordered is ugly.

But if we think on a wider perspective what we portray as beautiful and ugly meet at a point where both vanishes and something else remains which I would like to term as The Most Beautiful or The Most Elegant. Love is order and Lust is disorder.  Both vaishes at the meeting point and what remains is Parama Prema or the Eternal Bliss. This principle is seen in Indian spirituality. Generally among humans unlike animals female is treated as beautiful. Indian spiritual principles go beyond these duality of male-female. Whether male or female beauty is something elese, ie. Spiritual and non material. Lord Krishna is described as a person with dark complexion. If Krishna was a European character, the dark complexion might given him an ugly look. But here in our scriptures Krishna the dark complexioned man is the beautiful lover of gopis. Everything is being attracted by him. He is the one who attracts the minds of every other creature.  Similiarly Lord Muruga is also portrayed as beauiful. The word Muruga itself  is derived from the Tamil word Murug meaning beauty. So in India the concept of beauty is beyond complexion.

In the Dasamahavidyas one form of Devi is the Tripurasundari. She is not just Sundari (beautiful woman). She is Tripurasundari,ie. Beautiful of all the three worlds. She is the most elegant in all the three states of experiences. In other words she represents that underlying principle where order and disorder meets. The meeting point is The Self. She reigns as The Atma or Self which is the most beautiful. There is neither order nor disorder in Self. It is self- effulgent and Pure. Interestingly there are seemingly ugly representations of Devi in the dasamahavidyas like Dhoomavati and Chinnamasta. Why so? It again represents the route to the most beautiful where beauty and ugliness meet.  Dhoomavati the old widow or the headless Chinnamasta paves a way for the one who contemplates to unravel the mystery of beauty. Self is the most beautiful. Devi is described as Sarvasaundaryapaaravaara, theocean of whole beauty. And scriptures say Thathvamasi, You are That. I am That. Ahameva Devi, Ahameva Vishnu, Sivoham, Aham Brahmasmi. Beauty what we see outside is just a little manifestation of this Self-effulgent Elegance. That which is the most beautiful lies within and that is the substratum for everything manifested.The focus of all teachings is to understand and realise this Elegance as ones own Self the ultimate Truth.

Tuesday, December 20, 2016




മനോഹരങ്ങളായ മുത്തുകളാല്‍ കോര്‍ത്ത ആ മാലയുടെ ചരട് ദ്രവിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഏതോ ഒരു ആലസ്യത്തില്‍ വിരലിടഞ്ഞു ചരട് പൊട്ടിയിരിക്കുന്നു. മുത്തുകള്‍ അലക്ഷ്യമായ് എവിടെയൊക്കെയോ ചിതറിമാറി. അവയെല്ലാം ഇനി പെറുക്കിയെടുക്കണം. ബലമുള്ള ചരടില്‍ കോര്‍ത്തിണക്കണം. വീണ്ടും കഴുത്തിലണിയണം. ഒരിക്കലും പൊട്ടാത്ത വിധം കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം. അതുവരെ ദ്രുപദില്‍ മനസ്സ് സമാധാനിക്കട്ടെ....

Thursday, May 19, 2016

ആത്മാവിലൊന്നായി വിശ്രമിച്ചീടണം


രാഗാദിരോഗങ്ങളൊക്കെയകറ്റുന്ന
വിശ്വൈകരക്ഷകന്‍ സ്കന്ദന്‍ സദാശ്രയന്‍
താരകശൂരാദിദൈത്യസംഹാരകന്‍
സ്വാമിക്കും നാഥനാം ദേവസേനാധിപന്‍
ഇന്ദ്രാദിദേവകള്‍ക്കീശന്‍ മഹാബലന്‍
സച്ചിന്മയന്‍ നാദരൂപന്‍ ശിവാത്മകന്‍
വേദാദിശാസ്ത്രങ്ങളുള്ളില്‍ തെളിയിക്കു-
മാശ്രിതവത്സലനാകും മുനീശ്വരന്‍

കണ്ണാടിയില്‍കണ്ടബിംബംകണക്കെയീ
ലോകംചമയ്ക്കുന്നമായാമഹേശ്വരന്‍
ഈലോകജാലംവെളിവാക്കുമാദിത്യ-
ചന്ദ്രാദികള്‍ക്കും വെളിച്ചം കൊടുപ്പവന്‍
മിഥ്യയാം കാനല്‍ജലംകണക്കീജഗ-
ജ്ജാലവുംമിഥ്യയെന്നോതുന്നദേശികന്‍
മാമുനിവൃന്ദങ്ങളെല്ലാം സ്തുതിച്ചിടും
വേദാന്തസാരമാം ജ്ഞാനസുധാമയന്‍
ഈരേഴിലും ധ്വനിച്ചീടുന്ന നാദവും
നാദാന്തവും സര്‍വ്വസാക്ഷിയാം
ഷണ്മുഖന്‍
സത്യവും ജ്ഞാനവുമാനന്ദവുമാകു-
മദ്വൈതബോധസ്വരൂപന്‍ നിരാമയന്‍
നീ തന്നെ സത്യവും നീ തന്നെ സര്‍വ്വവും
നീ തന്നെയെന്നിലെയാത്മപ്രകാശവും
നീ തന്നെ ശക്തിയാലീലോകജാലങ്ങള്‍
കാട്ടുന്ന മായാവിയാകും മഹേന്ദ്രനും
കാണ്മതെല്ലാമതു നീതന്നെയെന്നു ഞാന്‍
ബോധിപ്പതിനായെന്നുള്ളം തെളിക്കണം
സദ്ഗുരുവായ്‌ വന്നു ജ്ഞാനാമൃതം തന്നു
നീ തന്നെ ഞാനെന്ന ബോധമരുളണം

ഈ ജഗജ്ജാലമായ് തോന്നിയതൊക്കെയും
നീ തന്നെയെന്നു ഞാന്‍ നിര്‍ണ്ണയിച്ചീടണം
സംസാരകൂപാന്ധകാരത്തില്‍ നിന്നെന്നെ
മുക്തിപദത്തിലേക്കുദ്ധരിച്ചീടണം

പ്രാരബ്ധവേഗമൊടുങ്ങും വരേക്കുമീ
നാടകമാകും ജഗത്തില്‍ നടിക്കണം
നിത്യവുമാനന്ദപീയൂഷവും കുടി-
ച്ചാത്മാവിലൊന്നായി വിശ്രമിച്ചീടണം

Thursday, March 10, 2016

 സപ്തസ്വരങ്ങള്‍ സപ്തവര്‍ണ്ണങ്ങളായ് മേഘമല്‍ഹാരത്തില്‍ ചിന്നിച്ചിതറുമ്പോള്‍ അനുഭൂതിയുടെ നനവറിയിച്ച് രാഗമഴ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.  സാഗരത്തിലേക്ക് കുതിച്ചുപായുന്ന ഈ പുഴയുടെ ഒഴുക്കിന്‍റെ താളത്തില്‍ ആ മഴത്തുള്ളികള്‍ നൃത്തം ചെയ്തു. ഓളങ്ങള്‍ ചുഴറ്റിയ മാനസനൌക തീരത്തടുക്കാതെ അലയുമ്പോഴും ആ മഴത്തുള്ളികള്‍ സാന്ത്വനഗീതം പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആകുലതയുടെ കൊടുങ്കാറ്റ് ആ നൌകയെ ഉലക്കുമ്പോഴും പുഴ അതിനെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പുഴയുടെ മാതൃത്വം ആ നൌകയെ അതിന്റെ ആശ്രയസ്ഥാനത്ത് ബന്ധിച്ചു. കാറ്റിന്റെ ഓളങ്ങള്‍ക്ക് ആ നൌകയെ ഇനി അലട്ടുവാനാവില്ല. ഈ പുഴ അപ്പോഴും ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിന്നു. സാഗരത്തിലേക്ക് ചേരുവാന്‍, ദ്വന്ദങ്ങള്‍ അസ്തമിക്കുന്ന ആത്മാനുഭൂതിയുടെ രസം നുകരാന്‍ ആ പുഴ ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

Saturday, December 26, 2015

Ego and I


Ego in loneliness is like a vulture waiting its prey
In the ugly courtyard of human desires
Ego in loneliness demands and master your mind
Like a boss having no  compassion
Ego in loneliness injects to your material veins
The poisons of lust, greed and anger
Ego in loneliness is nothing but the fearful death
For it kills your existence in fear
Ego in loneliness is the ever powerful  ignorance
For it drags you into the nonexistence

I in aloneness is like a bird freed from its cage
In the beautiful nature of  blissful freedom
I in aloneness never demands but sets you free
Destroying the ignorance of fear and death
I in aloneness is existence in bliss of knowledge
Like an ocean of non-dual infinite vastness
I in aloneness is truth the most beautiful oneness
Which is nothing but the ever  beloved Self
I in aloneness is the untainted Supreme Witness
For it is the one and only reality ever existent 

Tuesday, December 8, 2015

Parrots are captured and imprisoned but crows roam freely.



Parrots are captured and imprisoned but crows roam freely.

This thoughtful quote which is probably from the epic Mahabharata unexpectedly flashed in today. Parrots are one of the most beautiful birds on earth with their colorful appearance, beautiful speech and cuteness. I used to see a pandemonium of parrots flying over my head when I spent my evenings on terrace. But the same beautiful parrots or the lovely bunch of lovebirds are those which are captured and imprisoned. They are fed by delicious food and are kept in beautiful and well decorated cages. Most of these birds after their long and so imagined comfortable stay in these cages prefer to be there only. They forget they have wings. They forget that they can fly. They forget that there is a sky, there are trees, there are treasures of nature that they need to experience and feel. Look at the crows. They make noise. They roam around everywhere. They fight each other for food. They enjoy by freely flying. They are joyous and happy. I don’t mean crows are bad and parrots are good. But this example shows why persons of superior qualities meet with suffering while persons destitute of such qualities live joyous and happy. We are like these beautiful parrots not aware of our beauty, our wings, and our abilities but always want to enjoy cage life. Even if someone out of compassion opens our cage we prefer to be there only. We are being fed by the mortal grapes in the cage of our thoughts. We have a vast sky outside waiting for eternal entry. We just need to come out of the cage we had built. Even if we are bound by many things never think we are useless. You are like the parrot. You were captured because you are beautiful. Know your beauty. Know the ability to fly with your lovely wings. Fly high. The sky is waiting to receive you.

Friday, August 14, 2015

Vande Mataram



Where the sun shines with his fullest magnificence
Where the moon sheds his coolest nightly whiteness
Where the wind blows chanting the mystical Aum
Where the space creates the void to fill the beauty
Where the fire lights the wisdom of ancient sages 
Where the waters flow chanting the purity of mind
Where the land stops to wish the deepest blessings
Was born I as the son of Mother India
Where the trees bend their heads in deep reverence
Where the rocks sings the story of thousand ages
Where the soil smells the heated blood for freedom
Where the beautiful monuments praise the great ones
Where the women are honoured by celestial gods
Where the men are born with fearless iron hearts
Where the motherhood displays herself as Goddess
Was born I as the son of Mother India
Where the Ganges sings the mystical hymns of Vedas
Where the mighty Himalayas meditate in spiritual mist
Where the holy Dwaraka opens the door to wisdom
Where the eastern springs dance in classical bliss
Whether the Southern sea blows the divine conch shell
Where the ancient preserved the bundles of knowledge
Where the sages witnessed the wisdom of oneness
Was born I as the son of Mother India
Singing the celestial song in praise of her Divinity
Chanting her ever new mantra Vande Mataram
Hoping to make her glory grow in abundance
Let us walk together in unity amidst diversity
Let us move along holding the hands together
Let us build her the magical wings to fly high
Prostrations to the giver of nectarine wisdom
Say aloud Hail Mother India Hail Mother India

Thursday, July 16, 2015

ബാലേ ബാലേ ലീലാ രൂപേ



ബാലേ ബാലേ ലീലാ രൂപേ 

വാ വാ ചാരേ വീണാ ലോലേ
സത്തും ചിത്തും മുത്തും നീയേ
ഹൃത്തിലിരിക്കൂ ദീപം പോലേ 
രണ്ടല്ലാത്തൊരു സത്തുണ്ടതിനെ
രണ്ടായ് കാട്ടിയ മായാ ബാലേ
തിരുനുരപതപോലുലകം കാട്ടി
മായാജാലം തീര്‍ത്തൊരു ബാലേ
ജ്ഞാനക്കടലായ് പോരൂ ചാരേ
കാരുണ്യാമൃത രൂപേ ബാലേ
മാനസലോലനായ് ലീലകളാടുന്ന
ബാലന്‍ തന്നുടെ വേലാം ബാലേ
ചിത്തമടക്കിയ നാദവും നീയേ
നാദമടങ്ങിയ മൌനമാം ബാലേ
ഉള്ളിലെക്കള്ളക്കറുപ്പുകളഞ്ഞുനീ-
യുള്ളത് മാത്രം കാട്ടിടൂ ബാലേ
ഒന്നേയുള്ളതു നീയേ ചിത്തേ
രണ്ടല്ലാത്തൊരു മുത്തേ ബാലേ
ഞാനും നീയും ഒന്നായ് ,മാറും
ആനന്ദത്തേന്‍ തന്നിടൂ ബാലേ
ബാലേ ബാലേ ലീലാരൂപേ
വാ വാ ചാരേ വീണാലോലേ

Thursday, June 11, 2015

കുടജാദ്രി




കൊല്ലൂരിലെ ഹോട്ടല്‍ മുറിയില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ മഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ മഴയില്‍ കോടമഞ്ഞു മൂടിയ കുടജാദ്രിയുടെ ഭംഗി പുറത്തു നിന്ന് തന്നെ സുന്ദരമായ കാഴ്ചയാണ്.. മേഘകൂട്ടങ്ങള്‍ വര്‍ഷിച്ച അമൃതജലത്തില്‍ സ്നാനം ചെയ്ത് മൂകാംബികാസന്നിധിയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോള്‍ അമ്മയുടെ മടിയില്‍ കയറിയ കുഞ്ഞിന്റെ പ്രതീതിയായിരുന്നു ഉള്ളില്‍. വിശ്വജനനിയുടെ മടിത്തട്ടില് കയറി മാതൃസ്പര്‍ശം അനുഭവിക്കുന്ന കര്‍മ്മകാണ്ഡത്തിന്റെ മണികെട്ടിയ പൂച്ചക്കുട്ടിയെപ്പോലെ തിരുനടയിലേക്ക് പ്രവേശിച്
ചു. കാലവര്‍ഷത്തിന്റെ ആലസ്യം കാരണം ജനത്തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു. അതിനാല്‍ ഏറെ നേരം അവിടെ ദേവീധ്യാനത്തില്‍ തന്നെയിരുന്നു.പുറത്തു മഴ ശക്തമായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും അമ്മയുടെ പാദാരവിന്ദത്തില്‍ അര്‍ച്ചിക്കപ്പെടുന്ന സഹസ്രനാമങ്ങളായി നാമജപം ചെയ്യുകയാണോ എന്ന് തോന്നി . ആ അനുഭൂതിയില്‍ മനസ്സ് അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടില്‍ നിശബ്ദമായ് കിടന്നു. എല്ലാ ആകുലതകളും അവസാനിക്കുന്നത് കരുണാമയിയായ ജഗദംബികയുടെ സന്നിധിയിലാണ്.അവിടെ ഭാഷണത്തിന്റെ ആവശ്യമേയില്ല. ജപവും ധ്യാനവും സ്വാധ്യായവുമെല്ലാം ജഗദീശ്വരിയുടെ സന്നിധിയില്‍ മൌനത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍ ആവിഷ്കരിക്കപെടുന്നു. കുഞ്ഞു സുരക്ഷിതനാവുന്നത്. അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടിലല്ലയോ. കാലത്തിന്റെ ഗതിവിഗതികള്‍ അസ്തമിക്കുന്നതും അവിടെയല്ലയോ.ജ്ഞാനാമൃതമാകുന്ന സ്തന്യവും പാനം ചെയ്ത് ആ മടിത്തട്ടില്‍ ഉറങ്ങിയുണര്‍ന്നു നിഷ്കാമനും നിരാകുലനുമായി സ്വസ്വരൂപാനന്ദലഹരിയില്‍ മുഴുകുവാന്‍ കഴിയുന്നതിലും ഭാഗ്യം മറ്റെന്തുണ്ട്. അവിടെ നീയും ഞാനും അമ്മ തന്നെ. അമ്മ തന്നെ സര്‍വ്വവും. അമ്മയല്ലാതെ രണ്ടാമതൊന്നുണ്ടോ ചൊല്ലിടുവാന്‍ _/\_

ക്ഷേത്രദര്‍ശനത്തിനൊപ്പം കുടജാദ്രിയില്‍ പോയി ശങ്കരഗുഹയില്‍ ഒരു രാത്രി തങ്ങണം എന്ന ഉദ്ധ്യേശത്തോടെയാണ് ഞങ്ങള്‍ മൂകാംബികയില്‍ എത്തിയിരുന്നത്. എന്നാല്‍ കാലാവസ്ഥ പ്രതികൂലമായിരുന്നതിനാല്‍ അവിടെ തങ്ങാന്‍ കഴിയുമെന്ന കാര്യത്തില്‍ ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും ഒരു ജോഡി വസ്ത്രവും ബിസ്ക്കറ്റും വെള്ളവുമായി ഞങ്ങള്‍ ജീപ്പ് മാര്‍ഗം കുടജാദ്രിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. തലേ ദിവസം പെയ്ത കനത്ത മഴ മൂലം റോഡ്‌ വളരെ മോശമായിരുന്നു. മണ്ണ്‍ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കാരണം പണിപ്പെട്ടാണ് ഡ്രൈവര്‍ പ്രധാന കവാടത്തില്‍ എത്തിച്ചത്. അവരുടെ പ്രയത്നം കാണുമ്പോള്‍ ജീപ്പുകൂലി ഒട്ടും കുറവല്ല എന്ന് തോന്നി. മുഴുവന്‍ കൂലിയും കൊടുത്തിട്ട കാലാവസ്ഥ അനുകൂലമാണെങ്കില്‍ മടക്കയാത്രക്ക്‌ കാണില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ മലയിലേക്കു കയറി. മാനം അല്പം തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു എങ്കിലും മുകളിലെത്തും മുന്പ് മഴ തുടങ്ങി. വഴി മറച്ചുകൊണ്ട് കോടമഞ്ഞും. മഴ നനഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ ഓടി ശങ്കര ക്ഷേത്രത്തിലെത്തി. അവിടെയാകട്ടെ വെള്ളം കയറാത്ത ഭാഗം ഒട്ടുമില്ല. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഉള്ളിലും പുറത്തുമെല്ലാം മഴ പെയ്തു നനഞ്ഞിരുന്നു. മഴക്കാലം ആയതിനാലും സീസണ്‍ തുടങ്ങാത്തതിനാലും അവിടെ പൂജാരിയെ കണ്ടില്ല. ബാഗ്‌ അവിടെ വെച്ച് എന്ത് ചെയ്യണം എന്നാലോചിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം ജീപ്പില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന കണ്ണൂര്‍ക്കാരനായ ഒരാള്‍ അവിടെ നിന്നും താഴേക്കു ചിത്രമൂലയിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഇവിടെ വരെ എത്തിയ സ്ഥിതിക്ക് ഇറങ്ങാതെ പോകുന്നതെങ്ങനെ എന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. ഭയത്തോടു കൂടി ആണെങ്കില്‍ അയാളും ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം കൂടി. കോട മൂടിയതിനാല്‍ വഴി അവ്യക്തമായിരുന്നു. എങ്കിലും നടന്നു ഞങ്ങള്‍ ശങ്കര ഗുഹയുടെ മുന്നിലെതില്‍. അവിടെ വെച്ചിരുന്ന ഏണിയിലൂടെ മുകളിലെത്തി ശിവലിംഗത്തെ നമസ്കരിച്ചു
മൂന്നു പേരും അവിടെയിരുന്നു. ആകെ രണ്ടു പേര്‍ക്ക് നനയാതെ ഇരിക്കാനുള്ള ഇടമേ അവിടെയുള്ളു. ബാക്കി ഭാഗം നിറയെ വെള്ളം കെട്ടി കിടക്കുന്നു. മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നതിനാല്‍ അകത്തേക്ക് വെള്ളം കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചില്ല ഇന്ന് ഇവിടെ തങ്ങുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഭയപ്പെട്ടെന്നോണം കൂടെ വന്ന ആള്‍ തിരിച്ചിറങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും മഴ ശക്തി പ്രാപിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ശങ്കര ഗുഹയില്‍ നിന്നും കുറച്ചു ദൂരം കാട്ടിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാല്‍ മറ്റു
ഗുഹയിലെത്താം. എന്നാല്‍ രക്തമൂറ്റുന്ന അട്ടകളുടെ ശല്യം രൂക്ഷമാണെന്നു കുറച്ചു ദിവസം മുന്‍പ് വന്നു മടങ്ങിയ സുഹൃത്ത് മുന്നറിയിപ്പ് തന്നിരുന്നതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ടേക്ക് ഇറങ്ങിയില്ല. അട്ടകളെ കൂടാതെ ആ കാട്ടില്‍ പുലി, കരടി, രാജവെമ്പാല,മൂര്‍ഖന്‍ തുടങ്ങിയവ ഉണ്ട് എന്നാണു കേട്ടിരിക്കുന്നത്. ഏതായാലും ശക്തമായ മഴ കാരണം ഞങ്ങള്‍ അന്ന് ശങ്കരഗുഹയില്‍ തന്നെ തങ്ങുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു പ്രകൃതിയെ നോക്കി വെള്ളം വീഴാത്ത ഭാഗത്ത്‌ ഇരുന്നു.
ഗുഹാമുഖത്തിനു സമീപമായി ജലം വീണുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. മുന്‍പില്‍ വിശ്വേശ്വരിയുടെ ലീലാപ്രപഞ്ചമായ പ്രകൃതി സര്‍വസൌന്ദര്യസ്വരൂപിണിയായി നൃത്തമാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കോടമഞ്ഞും മഴയും ആടിയുലയുന്ന മരങ്ങളും താളവാദ്യമെന്നവണ്ണം ആനന്ദനടനത്തിനു അകമ്പടിയായി. അപ്പോഴാണ്‌ ഗുഹയ്ക്കുള്ളില്‍
കെട്ടിക്കിടന്ന വെള്ളത്തില്‍ ഒരു ഭീമന്‍ ഞണ്ട് കണ്ണില്‍പെട്ടത്. അവന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിലെ അപരിചിതരായ അതിഥികളെ കണ്ടിട്ടെന്ന പോലെ അവന്‍ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു . വഴിമാറികൊടുത്തപ്പോള്‍ അവന്‍ കല്ലിടുക്കിലൂടെ താഴേക്കിറങ്ങി. മനുഷ്യനും മൃഗങ്ങളും പൂക്കളും പുഴകളും മരങ്ങളും ഇഴജന്തുക്കളും എല്ലാം പ്രകൃതിസ്വരൂപിണിയായ ദേവിയുടെ മക്കള്‍ തന്നെ. ഈ ദിവ്യസന്നിധിയില്‍ നാനാത്വബോധമോ ഭേദഭാവനയോ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. സര്‍വവും ബ്രഹ്മസ്വരൂപിണിയായ ദേവി തന്നെ. ഭേദങ്ങളെല്ലാം അമ്മയുടെ ലീലാവിലാസങ്ങള്‍ മാത്രം. കോടമഞ്ഞു മൂടിയതിനാല്‍ മുന്‍പിലുള്ള ദൃശ്യങ്ങള്‍ അവ്യക്തമായിരുന്നു. എങ്കിലും ശാന്തമായ പ്രകൃതി. പ്രകൃതിയുമായുള്ള സത്സംഗം ഒരുവനെ നിശ്ചലതത്വത്തിലെത്തിക്കും എന്നതിന്റെ പ്രത്യക്ഷമായ ഉദാഹരണമാണ് ദിവ്യജനനിയുടെ ഈ പരിപാവന സന്നിധി. മനസ്സ് സ്വയം ധ്യാനനിഷ്ടമാകുന്ന അപൂര്‍വമായ അനുഭവം ഏതൊരുവനെയും
ആനന്ദപുളകിതനാക്കും.
പ്രകൃതിയുടെ നിശബ്ദ സൌന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചു ഞങ്ങള്‍ അവിടെയിരുന്നു. അവശ്യസാധങ്ങളുടെ പട്ടികയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന തീപ്പെട്ടി ഹോട്ടല്‍ മുറിയില്‍ വച്ച് മറന്ന കാര്യം അപ്പോഴാണ്‌ ഓര്മ വന്നത്. രാത്രി തങ്ങാന്‍ അല്പമെങ്കിലും പ്രകാശം ആവശ്യമാണ്‌. പ്രത്യേകിച്ചും പുലിയുടെ ഉപദ്രവം അടുത്തിടെ ഉണ്ടായി എന്നറിഞ്ഞിരുന്നു. അതോടൊപ്പം പാമ്പുകളും ധാരാളമുണ്ട്. ശിവലിംഗത്തിനു സമീപം തിരിയും എണ്ണയും ഉണ്ട്. നനഞ്ഞ ഒരു തീപ്പെട്ടിക്കൂട് കണ്ടു. നനഞ്ഞിരുന്നതിനാല്‍ കത്തിയില്ല. ഉടന്‍ തന്നെ അതെടുത്ത് ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലുള്ള കശ്മീരി പശ്മിന കമ്പിളിയില്‍ പൊതിഞ്ഞു ബാഗില്‍ വച്ചു. ആരോ ഒരു നീളന്‍ തുണി അവിടെ വച്ചിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ അതില്‍ കമ്പും കല്ലും കെട്ടി ടെന്റ് പോലെയാക്കി. തണുത്ത കാറ്റില്‍ നിന്നും രക്ഷ നേടാന്‍ അത് ധാരാളമായിരുന്നു. ഏകദേശം ആറു മണി ആയപ്പോഴേക്കും ഇരുട്ട് വീണു തുടങ്ങി. ബാഗില്‍ നിന്നും തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളികള്‍ ഓരോന്നായി എടുത്ത് ഉരച്ചു നോക്കി. അതില്‍ മൂന്നെണ്ണം മാത്രം കത്തി. എങ്കിലും കാറ്റ് ശക്തമായതിനാല്‍ കെട്ട് പോയി. കയ്യില്‍ ചാര്‍ജ് തീരാറായ മൊബൈല്‍ മാത്രമേ വെളിച്ചത്തിന് ഉള്ളൂ എന്നതിനാല്‍ വേഗം തന്നെ ഞങ്ങള്‍ തുണി വിരിച്ചു കിടക്ക തയ്യാറാക്കി വച്ചു. ഏകദേശം എട്ടു മണിയോടെ ഞങ്ങള്‍ ബിസ്ക്കറ്റും വെള്ളവും കഴിച്ചു കിടന്നു. കാനനസുന്ദരിയുടെ രാത്രികാല സൌന്ദര്യം പ്രകൃതി അണിയിച്ചൊരുക്കിയിരുന്നു. രാപ്പക്ഷികളുടെ കളകൂജനവും രാത്രിയുടെ ഗീതാലാപനവും തണുത്ത കാറ്റിന്റെ അകമ്പടിയില്‍ ഭയത്തിനു പകരം ആനന്ദത്തെയാണ്‌ ഉളവാക്കിയത്. രാത്രിയില്‍ കാടിന് ഇത്രയും മനോഹാരിത ഉണ്ടെന്നു അപ്പോഴാണ്‌ ബോധ്യമായത്. അതും ആസ്വദിച്ചു ഞങ്ങള്‍ ദേവീധ്യാനത്താല്‍ മൂടിപ്പുതച്ചു കിടന്നു.
ചെറിയ ഞണ്ടുകളും അവയുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളും യാതൊരു ഉപദ്രവവും ഉണ്ടാക്കാതെ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലൂടെ അവയുടെ മാളങ്ങളിലേക്ക് ഇതിനിടയില്‍ പോയിരുന്നു. ഗുഹയ്ക്കുള്ളില്‍ ചെറുതും വലുതുമായ കുറെ മാളങ്ങള്‍ കാണാം. കൂടുതലും വലുതും ചെറുതുമായ ഞണ്ടുകളുടെ
വാസസ്ഥലങ്ങള്‍. ഞണ്ടുകളെ കൂടാതെ എലി, അണ്ണാന്‍, ചാട്ടക്കാരന്‍ എന്ന് വിളിക്കപെടുന്ന ഒരിനം പ്രാണി തുടങ്ങിയവയും ഞങ്ങളുടെ സമീപം ഓടി നടന്നിരുന്നു.രാത്രിയില്‍ കാടിനു വന്യത മാത്രമല്ല വശ്യതയും ഉണ്ടെന്നു പുറത്തേക്ക് നോക്കിയാല്‍ മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. പുറത്തു തണുത്ത കാറ്റ് വലുതായ ശബ്ദത്തോട് കൂടി വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ പ്രണവജപം പോലെ വായു മൂളിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കാറ്റിന്റെ തണുപ്പില്‍ നിന്നും താല്‍കാലികമായി ഉണ്ടാക്കിയ ടെന്റ് ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു.ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ ജീവികള്‍ ഞങ്ങളുടെ സുഖനിദ്രയ്ക്ക് യാതൊരു തടസ്സവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല.

പുലര്‍ച്ചെ ഉണര്‍ന്നു കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ അതിശയകരമായ ദൃശ്യമാണ് കണ്ണില്‍പ്പെട്ടത്. പ്രകൃതി അവളുടെ സൌന്ദര്യത്തിന്റെ മൂര്‍ത്തിമത്ഭാവമായി സ്വയം ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന മനോഹരമായ കാഴ്ച. മേഘജാലങ്ങള്‍ താഴെയിറങ്ങി വന്നു വെഞ്ചാമരം വീശിയപോലെ പ്രകടമായി. കോട മാറിയിരുന്നതിനാല്‍ ദൂരെ മറ്റു മലകളും നാട്ടിന്‍ പ്രദേശവും കാണാം. പച്ചപരവതാനി വിരിച്ചു വെള്ള മേഘങ്ങളുടെ പുതപ്പണിഞ്ഞ കുടജാദ്രിയുടെ സൌന്ദര്യം ഒപ്പിയെടുക്കാന്‍ ക്യാമറകള്‍ അപര്യാപ്തമാണ് കണ്ണുകള്‍ക്കൊപ്പം ഹൃദയവും ശ്രേഷ്ഠമായ അനുഭൂതിയുടെ തലത്തിലേക്ക് ഉയരുന്ന കാഴ്ചകള്‍.
അവിടെ നിന്നും ആറു മണിയോടെ ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു കയറി. പ്രധാന കവാടത്തില്‍ ഒരു ജീപ്പ് കിടന്നിരുന്നു. കൊല്ലൂര്‍ക്ക് പോകുവാന്‍ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേര്‍ മാത്രം ഉള്ളതിനാല്‍ ജീപ്പ്കൂലി അധികമായിരുന്നു. പിന്നെയുള്ളത് നടപ്പാതയായ കാട്ടുവഴിയാണ്. മഴക്കാലമായതിനാല്‍ നിറയെ അട്ടകള്‍ ഉണ്ടാവുമെന്ന് മുന്നറിയിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ദേവീനിശ്ചയമെന്ന വണ്ണം ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും നടക്കുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. മഴ പെയ്തു വഴുക്കല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും സാമാന്യം വേഗം തന്നെ നടക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ഉള്‍ക്കാട്ടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോള്‍ നിറയെ അട്ടകള്‍. രക്തമൂറ്റാനായി അവ കാലിലേക്ക് ചാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവിടെ നിന്നും തുറസായ സ്ഥലത്തെത്തി കാലില്‍ പിടിച്ച അട്ടകളെ എടുത്തു കളഞ്ഞു. ഇനിയങ്ങോട്ട് കുറച്ചുകൂടി ദൂരമേറിയതും കരിയിലകള്‍ മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്നു അട്ടകള്‍ സ്വസാമ്രാജ്യമാക്കി കാടിനു കാവലെന്നപോലെ വസിക്കുന്ന കാട്ടുപ്രദേശമാണ്. അപ്പോഴാണ്‌ അമൃതാഞ്ജന്‍ കയ്യിലുള്ള കാര്യമോര്‍ത്തത്. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും കാലില്‍ നിറയെ അത് പുരട്ടി. അതിനാല്‍ അട്ടകളില്‍ നിന്നും രക്ഷ നേടാനായി.പരമാവധി വേഗത്തിലാണ് പിന്നീട് കാട്ടിലൂടെ ഇറങ്ങിയത്. അഞ്ച് കിലോമീറ്ററോളം നടന്നു ഒടുവില്‍ തീര്‍ഥാടകര്‍ക്ക്‌ ആശ്വാസമായുള്ള അവിടെയുള്ള ഒരേ ഒരു ഹോട്ടലിന്റെ മുന്നിലെത്തി. അവിടെ നിന്നും ഭക്ഷണം കഴിച്ചു വിശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കെന്ന പോലെ രണ്ടു ബൈക്കുകള്‍ അവിടെയെത്തി. മെയിന്‍ റോഡില്‍ ഇറക്കാമെന്ന് അവര്‍ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവിടെ നിന്നും വീണ്ടും അഞ്ച് കിലോമീറ്റര്‍ ബൈക്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ മെയിന്‍ റോഡിലെത്തി. ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തിയതും കൊല്ലുര്‍ക്കുള്ള ബസ് വന്നതും ഒരുമിച്ചു തന്നെ. ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം ആശ്ചര്യത്തോടെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കൊല്ലൂരിലേക്ക് മടങ്ങി. പത്തു മണിയോട് കൂടി റൂമിലെത്തുമ്പോള്‍ ദേവിയുടെ ലീലാവിലാസങ്ങളുടെ ആശ്ചര്യവും ആനന്ദവും നുകര്‍ന്ന് മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നു.ചിദ്രൂപിണിയായ അമ്മയായും, ലീലാവിനോദിനിയായ ബാലയായും ആത്മാവില്‍ സ്വസ്വരൂപമായ് ലീലാവിലാസങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കുന്ന നിരതിശയാനന്ദസൌന്ദര്യപാരാവാരമായ ജഗദംബികയ്ക്ക് സഹസ്രകോടി നമസ്ക്കാരം.

Thursday, June 4, 2015

നാദാന്തം


അവ്യക്തമായ  പ്രകൃതിയില്‍ നിന്നും ഉത്ഭവിച്ച് അജ്ഞാതമായൊരു  ലക്ഷ്യത്തെ പ്രാപിക്കാനായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന ഒരു നദിയുണ്ട്. ഹരിതാഭമായ കാനനസുന്ദരിയുടെ ലാസ്യമാസ്വദിച്ചും, മന്ദമാരുതന്റെ മൃദുസ്പര്‍ശമേറ്റും പകലിന്റെ ചൂടു കൊണ്ടും  രാത്രിയുടെ തണുപ്പേറ്റും ഭൂമിയോട് സല്ലപിച്ചും  പാറക്കൂട്ടങ്ങളുമായി മല്ലടിച്ചും അതിശയകരമായ വഴികളിലൂടെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ നൊമ്പരവും വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ നൈരന്തര്യവും ഭാവിയുടെ ആശങ്കയും പേറി ഒഴുകുന്ന ജീവനദി. ആ നദി ഒഴുകിയെത്തുന്നത് അജ്ഞാതമായതും, ലവണരസമാര്‍ന്നതും, രത്നങ്ങളും മുത്തുച്ചിപ്പികളും നിറഞ്ഞതും,ജലകന്യകമാര്‍ മാനസാര്‍ച്ചന ചെയ്യുന്നതും ആഴമേറിയതുമായ മഹാസമുദ്രത്തിലാണ്. ആ മഹാസമുദ്രം തിരയിളക്കങ്ങളുടെ പ്രണവധ്വനി മുഴക്കുന്ന നാദസമുദ്രം തന്നെയാകുന്നു. ആദിഗായകന്റെ വേണുവൂതിയ  ശ്രുതിഭേദങ്ങള്‍  ആ തിരച്ചുഴികള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു. വീണാവാദനത്തിന്റെ തന്ത്രീകമ്പനങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത സാമഗാനമാധുരിയും   മൃദംഗധ്വനിയുടെ  ഗാംഭീര്യവും മണിക്കിലുക്കങ്ങളുടെ മൃദുലതയും സമ്മേളിക്കുന്ന സംഗീതാലാപനം ആ നാദസമുദ്രത്തില്‍ സദാ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു    പ്രാണവായുവിന്റെ വിക്ഷേപങ്ങളായ തിരച്ചുഴികള്‍ക്കപ്പുറം നാദാന്തമാകുന്ന അഭയസ്ഥാനമാകുന്നു. തിരയടങ്ങിയ ആ നാദാന്തം ശാന്തിയുടെ കവാടമാകുന്നു.പൂര്‍ണ്ണതയിലേക്കുള്ള വാതിലാകുന്നു. നിത്യതയുടെ ആനന്ദം മാത്രം അവശേഷിക്കുന്ന എകതയുടെ സ്വരൂപമായ കൈവല്യപദം അതാകുന്നു.  ഏകവും നിത്യവും ശുദ്ധവും ബുദ്ധവും നിരതിശയവുമായ  അദ്വിതീയസൌന്ദര്യവും അതാകുന്നു. 

Thursday, November 6, 2014

ഹേ ആനന്ദത്തിന്റെ പര്യായമേ!


ഹേ ആനന്ദത്തിന്റെ പര്യായമേ! നിന്റെ തന്നെ വൈരുദ്ധ്യമായ വിലാപത്തെ  മറച്ചു പിടിച്ച് ആകാശത്തിന്റെ അനന്തതയില്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതെന്തിനു?  ആ വിലാപങ്ങളുടെ പ്രതിധ്വനി താങ്ങുവാന്‍ ശേഷിയില്ല എന്ന ധാരണയിലാണോ  നീ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്? സൂര്യരശ്മികളുടെ തിലകപ്രഭാവത്തെ അതിശയിപ്പിക്കുന്ന നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ജന്മാന്തരബന്ധത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടം കാലഘടികാരത്തിന്റെ അവ്യക്തമായ നിമിഷങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. നീയാകുന്ന  സൂര്യകാന്തിയുടെ  നിഷ്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരി, അതെന്റെയുള്ളിലെ അനന്തമായ പൂര്‍വകാലസ്മരണകളുടെ ഏടുകള്‍ മറിച്ച് നോക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചു. കാലം മായ്ച്ചു കളഞ്ഞ, ചിതലരിച്ച ആ ഏടുകള്‍ വായിക്കപെടുവാന്‍ സമര്‍ത്ഥമല്ലാതെ കിടക്കുന്നു. അവിടെ അനുസ്യൂതം ഒഴുകുന്ന ആത്മസംഭാഷണങ്ങള്‍  പുതിയ ഏടുകളായി സൂക്ഷിക്കപെടട്ടെ  

Tuesday, October 28, 2014

നിയോഗം



നാം ഓരോരുത്തരും അവരവരുടേതായ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്കായി നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവരാണ്. അതിനാല്‍ തന്നെ ആരും വലിയവനും ചെറിയവനും ആവുന്നില്ല. പലപ്പോഴും നമുക്ക് ചെയ്യാന്‍ കഴിയാതെ പോയി എന്ന് പലതിനെക്കുറിച്ചും നമ്മള്‍ വ്യാകുലപ്പെടാറുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഒരുവനാല്‍ ചെയ്യപ്പെടേണ്ട ഒരു പ്രവര്‍ത്തി അവന്‍ ഏതൊക്കെ ദുര്‍ഘടമായ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ കൂടി കടന്നു പോയിട്ടാണെങ്കിലും ചെയ്തേ തീരു. എല്ലാത്തിനും അതിനു കടന്നു പോകേണ്ട അവസ്ഥകളിലൂടെ സഞ
്ചരിച്ചേ മതിയാവൂ. എന്താണോ സംഭവിക്കേണ്ടത് അതിനുള്ള സാഹചര്യം പ്രകൃതി അനുകൂലമാക്കിത്തരും എന്നത് അനുഭവമാണ്. ആ സംഭവിക്കേണ്ട കാര്യത്തില്‍ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവരുടെ കര്‍മ്മമനുസരിച്ചു സുഖമോ ദുഖമോ നാം സ്വീകരിക്കുന്നു. പ്രവര്‍ത്തി ചെയ്യുന്നതിന് മുന്‍പ്‌ അതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു ചിന്തയുടെ സ്ഫോടം മനസ്സില്‍ ഉണ്ടാവുന്നു. അതിന്റെ ഉറവിടം പ്രകൃതി തന്നെയാണ്. അത് വിശ്വബോധത്തില്‍ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ പ്രകമ്പനമാകുന്നു. അറിവ് എന്ന ജ്ഞാനശക്തി അതിനോട് ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. അത് പ്രവര്‍ത്തിയായി ക്രിയാശക്തി പരിവര്‍ത്തനം ചെയ്യുന്നു. ഇച്ഛാജ്ഞാനക്രിയാശക്തിസ്വരൂപമായ ആ ചിത്സ്വരൂപിണി തന്നെ വിശ്വജനനി. ആ ദിവ്യമാതൃത്വം തരുന്ന സുരക്ഷിതത്വമാണ് നമ്മുടെ കര്‍മ്മപ്രാരബ്ധങ്ങളെ അനുഭവിച്ചു തീര്‍ത്ത്‌ ഉത്കൃഷ്ടമായ ഒരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ഒരു പ്രയത്നവും ആ വിശ്വബോധത്തിന്റെ പ്രേരണ കൂടാതെ ഉണ്ടാവില്ല. നമ്മുടെ കര്‍മ്മങ്ങളുടെ കാര്യകാരണബന്ധം നമുക്ക് നിയോഗങ്ങള്‍ കൊണ്ട് തരുന്നു. ആ നിയോഗങ്ങളില്‍ കര്‍ത്തൃത്വാഭിമാനം ഉണ്ടാകുന്നത് കര്‍മ്മബന്ധനത്തെ സഞ്ചയിക്കാന്‍ മാത്രമേ സഹായിക്കൂ. നമ്മുടെ കര്‍തൃത്വാഭിമാനം വെടിയുക എന്നതാണ് ഉത്കൃഷ്ടമായത് .നമ്മുടെ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്ക് നാം സാക്ഷി മാത്രമാവുമ്പോള്‍ ആ വിശ്വചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രഭാവം ഒരു കണികയോളമെങ്കിലും അറിയുവാന്‍ കഴിയും. ഒരമ്മ കുഞ്ഞിനെ താങ്ങുന്ന പോലെ പ്രകൃതി നമ്മെയും താങ്ങും. അതിനെത്തന്നെ മനീഷികള്‍ കൃപയെന്നും കാരുണ്യമെന്നും പരമപ്രേമമെന്നും വിളിക്കുന്നു

Tuesday, October 21, 2014

ഏഴു വര്‍ണ്ണങ്ങളുടെ മായാജാലം ആകാശത്തു തീര്‍ക്കുന്ന മഴമേഘങ്ങളെ നിങ്ങളെ നോക്കി ഞാനിതാ ചുവടു വയ്ക്കുന്നു എന്റെ പീലികളുടെ വര്‍ണ്ണരാജികള്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച ദിവ്യസ്നേഹത്തിന്റെ മഴമുകില്‍ എന്നെ വിട്ടു നിന്നിലേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു. എന്നിലേക്ക് തന്നെ പെയ്തിറങ്ങുവാന്‍. എന്റെ ചുവടുകള്‍ ആ മേഘമല്‍ഹാര്‍ മീട്ടിയ ഹൃദയരഞ്ജിനിയായ ശ്രുതികളെ ചുംബിച്ചു നിര്‍വൃതി പൂണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ നിര്‍വൃതിയുടെ ആനന്ദലഹരിയില്‍ പെയ്തിറങ്ങിയ മഴയ്ക്ക്‌ എന്റെ വര്‍ണ്ണങ്ങളെ തുടച്ചു മാറ്റുവാന്‍ കഴിയില്ല. ആ മഴത്തുള്ളികള്‍ എന്റെ പീലിയുടെ നിറങ്ങളായി പരിണമിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ മാനസതന്ത്രികള്‍ അമൃതവര്‍ഷിണികള്‍ ആലപിക്കുന്നു. രാഗിണിമാര്‍ ആ ഗരിമയില്‍ സ്വയം മറന്നിരിക്കുന്നു. എന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ ആലപിച്ച മധുരഗാനത്തിന്റെ മാസ്മരികതയില്‍ ഞാന്‍ ഇതാ മറന്നിരിക്കുന്നു. ഹൃദയങ്ങളുടെ ചോരനായ ഹരി എന്റെ പീലിയെ അവന്റെ ശിരസ്സില്‍ അലങ്കാരമാക്കിയിരിക്കുന്നു. എന്തിനധികം! ഹരിയുടെ തിരുമുടിപ്പീലിയായ് മാറിയത്‌ ഞാന്‍ തന്നെ. എന്റെ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ അവന്റെ ശ്യാമവര്‍ണ്ണത്തില്‍ പൂര്‍ണ്ണത പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ അനന്തമായ ആകര്‍ഷണത്തില്‍ ഞാന്‍ മയൂരരാഗം ആലപിച്ച് സമാധിയെ പുല്കിയിരിക്കുന്നു. ആ സമാധിയില്‍ ഞാന്‍ അവനായി. ദിവ്യപ്രേമത്തിന്റെ മൌനാനുഭൂതിയില്‍ സ്വയം മറന്ന് ചിറകുകള്‍ ഉയര്‍ത്തി ഞാന്‍ പറന്നു. എന്റെ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ എന്നെനോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. മയൂരനടനത്തിന്റെ വശ്യതയില്‍ മതിമറന്ന വനദേവതകള്‍ എനിക്കായ്‌ പുഷ്പദളങ്ങള്‍ ഒരുക്കി വച്ചിരുന്നു. ആ ദിവ്യസുഗന്ധത്തിന്റെ അനസ്വരതയില്‍ ഞാന്‍ അലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആ പൂക്കള്‍ എന്നെ ഹര്‍ഷപുളകിതനാക്കി. ആ ദിവ്യമായ മൌനത്തില്‍ എന്റെ അന്തരംഗം ആത്മാനുഭൂതിയില്‍ രമിച്ചു. അവിടെ ആ നിശബ്ദതതയില്‍ ഞാന്‍ എന്നെ അറിഞ്ഞു.ആ അറിവില്‍ ദ്വന്ദങ്ങള്‍ അസ്തമിക്കുന്നു. ഭേദാഭേദങ്ങള്‍ മാഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അനുഭൂതിയുടെ ഉത്തുംഗശൃംഗത്തില്‍ ഞാന്‍ സ്വയം ആകാശമായി. ആ ആകാശത്തില്‍ മല്‍ഹാര്‍ പാടുന്ന മേഘങ്ങള്‍ എനിക്കായ് ആനന്ദനൃത്തം ചവിട്ടി. ഞാന്‍ അവ തന്നെ. അവ ഞാന്‍ തന്നെ.

Monday, October 20, 2014

വൃന്ദാവനത്തിന്റെ പൂമരങ്ങളില്‍ മഴത്തുള്ളികള്‍ ഒട്ടിചെര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ആ മഴനീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ കണ്ണന്‍റെ തിരുനെറ്റിയില്‍ പെയ്തിറങ്ങുവാന്‍ കൊതിച്ച പോലെ.  കണ്ണന്റെ പാദങ്ങള്‍ ചുംബിക്കുവാന്‍ കൊതിച്ച പുഷ്പങ്ങളെ നിങ്ങള്‍ പുണ്യവതികള്‍. മോഹനരൂപന്‍ തന്റെ കാര്‍മേഘവര്‍ണ്ണത്തില്‍ ഒളിപ്പിച്ച അനന്തതയുടെ രഹസ്യം ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. ആകാശത്തേക്കു നോക്കി അവന്‍ മന്ദഹസിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. ഗോവര്‍ദ്ധനം തലോടിയ ആ വിരലുകളില്‍ കൈ ചേര്‍ത്തു നടക്കാന്‍ കൊതിച്ചതില്‍ അസൂയ പൂണ്ട കാളിന്ദി എന്നെയോരിക്കല്‍ മുക്കിക്കൊല്ലുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു. നിന്റെ സാമീപ്യമല്ലോ ആ കയത്തില്‍ എനിക്ക് കൈത്താങ്ങായത്. നീ തന്ന ആത്മാനുരാഗത്തിന്റെ ആനന്ദം എന്‍ സിരകള്‍ മറക്കാതെ പ്രോജ്ജ്വലിപ്പിക്കുന്നവല്ലോ. അകലെ അങ്ങ് ഗോലോകത്ത് വൃന്ദാവനസാരംഗിയൂതി നീ എന്നെ മോഹിപ്പിക്കുന്നുവല്ലോ. നിന്റെ സാരംഗീനാദമായ് മാറുവാന്‍ അനേകം നാഴികകള്‍ ഹൃദയത്തിന്റെ വിളക്കുമായി ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു.

Tuesday, October 7, 2014

തൃപ്തി തന്നെ മുക്തി.



ഓരോ സുഖത്തിനും ഒടുവില്‍ നിശബ്ദമായ ഒരു വേദനയുണ്ട്. അതൃപ്തിയുടെ വേദന. പരമമായ തൃപ്തി മനസ്സ് ശൂന്യമാകുമ്പോള്‍ മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ . ആ ഒഴിവില്‍ മാത്രമേ പൂര്‍ണ്ണതയുടെ നിറവുണ്ടാകൂ. സുഖം തരുന്നു എന്ന് കരുതി നാം എന്തിനെയാണോ മുറുകെപ്പിടിചിരിക്കുന്നത് അതിനെ വിടാനുള്ള മനസ്സില്ലെങ്കില്‍ നാം അതിനു അടിമപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അത് നമ്മില്‍ അസ്വസ്ഥത ജനിപ്പിക്കുന്നു. മനസ്സിനെ സംഘര്‍ഷഭരിതമാക്കുന്നു. ഒരായിരം സൌഭാഗ്യങ്ങള്‍ നിരത്തി വച്ചാലും നമുക്ക്‌ പൂര്‍ണ്ണതൃപ്തി നല്‍കുവാന്‍ ഒന്നിനും കഴിയില്ല. ആ സൌഭാഗ്യങ്ങള്‍ നിനക്ക് തന്നെയിരിക്കട്ടെ എന്ന് കാലത്തോട് നചികേതസ്സ് പറഞ്ഞത് ഈ അതൃപ്തിയുടെ വേദനയെ ബോധ്യപ്പെട്ടതിനാല്‍ ആവാം. അത്തരം ധീരതയില്‍ നിന്ന് മാത്രമേ തൃപ്തി ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ. തൃപ്തനില്‍ സംഘര്‍ഷമില്ല. തൃപ്തി തന്നെ മുക്തി.

Thursday, August 28, 2014

വൃന്ദാവനസാരംഗീ ലയം

വൃന്ദാവനസാരംഗീ രാഗത്തിന്റെ ഭാവതരംഗങ്ങള്‍ എങ്ങും അലയടിക്കുന്നു. ആ നാദവീചികളുടെ പ്രഭാവത്താല്‍ മിഴികള്‍ അശ്രുപൂജ ചെയ്യുന്നതും രോമകൂപങ്ങള്‍ കൈകൂപ്പുന്നതും ഒരു തുടര്‍ക്കഥയാകുന്നു. മഹാസാഗരത്തിന്റെ അപാരതയില്‍ വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റിനു ശരീരത്തെ തണുപ്പിക്കാന്‍ എപ്രകാരം കഴിയുന്നുവോ അതുപോലെ തന്നെ വൃന്ദാവനത്തിലെ സാരംഗീനാദം ഉരുകുന്ന അന്തരംഗത്തിനെ കാരുണ്യത്തിന്റെ തെന്നല്‍ കൊണ്ട് തലോടുന്നു. ഗോപികാഹൃദയങ്ങള്‍ വൃന്ദാവനരാജകുമാരന്റെ മുരളീഗാനത്താല്‍ ശാന്തമായതു പോലെ മാനസയമുന നിശബ്ദസൌന്ദര്യത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. നാദമണിമുത്തുകള്‍ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഹാരമണിഞ്ഞു കൊണ്ട് മനസ്സ് അപൂര്‍വതയുടെ മലമുകളില്‍ നൃത്തമാടുന്നു. കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ക്ക് കാര്‍വര്‍ണ്ണമായോ? കണ്ഠത്തില്‍ നിന്നും വേണുഗാനം ഒഴുകുന്നുവോ? വൃന്ദാവനത്തിലെ മന്ദമാരുതന്റെ ഗാനാലാപനം അനശ്വരതയുടെ വര്‍ണ്ണപൂക്കള്‍ കൊണ്ട് എന്നെ അലങ്കരിച്ചുവോ?


മുരളീഗാനത്തിന്റെ അലകള്‍ തീര്‍ത്ത ഹൃദയനൈര്‍മല്യത്തെ  മയില്‍പ്പീലിയുടെ നാനാവര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ അലങ്കരിച്ചുവോ ? ഞാന്‍ പെറുക്കിയെടുത്ത ആലിലകളില്‍ നന്ദനന്ദനന്റെ പുഞ്ചിരിയെ കാണുവാന്‍ കഴിയാത്തതെന്തേ? യമുനയുടെ നനവുള്ള തീരങ്ങളില്‍ പതിഞ്ഞ കുഞ്ഞു പാദങ്ങളുടെ കഥ പറയുന്ന കല്ലുകള്‍ പെറുക്കിയെടുത്താല്‍ ആ പുഞ്ചിരി കാണുമോ? ജീവിതാകുലതകളുടെ കുത്തൊഴുക്കില്‍ ആശ്വാസമാകുന്ന  ആ പുഞ്ചിരി എവിടെ മറഞ്ഞു? ഒരിക്കല്‍ മായാതെ നിന്ന ആ പുഞ്ചിരി കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കില്‍ ദിശ മാറി ഒഴുകിയതാവാം. വീണ്ടുമെന്റെ തൃക്കണ്ണില്‍ മോഹനരൂപത്തോടെ വൃന്ദാവനസാരംഗി വേണുവൂതുന്നുവോ? ആ ഗാനത്തിന് കാതോര്‍ക്കവേ പ്രാരബ്ധത്തിന്റെ കാളിയവിഷത്തെ ചടുലമായ നിന്റെ മൃദുപദനടനത്താല്‍ അകറ്റുന്നത് ഞാന്‍ അറിയുന്നു.  അവിടെ രചിക്കപെടുന്ന പുതിയ ഗാഥകള്‍, പുതിയ പാനകള്‍ ഇവയെല്ലാം നിന്നിലേക്കുള്ള എന്റെ ദൂരം കുറയ്ക്കുമല്ലോ. നിന്റെ സങ്കീര്‍ത്തനങ്ങള്‍ വൃന്ദാവനത്തില്‍ നിന്നും പവനന്‍ ഈ ഹൃദയത്തില്‍ പ്രാണനായി പാടുന്നുവല്ലോ. ധന്യതയ്ക്കിനി എന്തു വേണം. എന്നിലൂടെ നീ രചിക്കുന്ന നാടകത്തിന്റെ തിരശ്ശീല, അതും നിന്റെ കയ്യിലല്ലോ!
ഗോക്കളേ നിങ്ങള്‍ എത്ര പുണ്യം ചെയ്തവര്‍. മോഹനരൂപന്റെ കരസ്പര്‍ശത്താല്‍ നിങ്ങള്‍ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടുവല്ലോ. നാനാവിധ ഫലങ്ങള്‍ തരുന്ന വൃക്ഷക്കൂട്ടങ്ങളേ നിങ്ങള്‍ എത്ര ധന്യര്‍. ആമ്പാടിയുടെ പുത്രന്‍ ലീലകളാടിയത്‌ നിങ്ങളുടെ കൂടെയല്ലോ. പുഴകളേ, പൂക്കളേ, നൃത്തമാടും മയിലുകളേ ജീവേശന്റെ മധുരമന്ദഹാസം ആവോളം നിങ്ങള്‍ ആസ്വദിച്ചുവല്ലോ. വൃന്ദാവനത്തിലെ ജീവജാലങ്ങളേ നിങ്ങള്‍ സദാ മുരളീഗാനത്തിന്റെ മനോഹാരിതയില്‍ മതിമറന്നിരിക്കുകയല്ലോ . ജീവകാരുണ്യത്തിന്റെ ലേപനം ആനന്ദസ്വരൂപന്റെ വിരലുകളില്‍ മറഞ്ഞിരുന്നുവോ? ആ ചെറുവിരല്‍ കൊണ്ടല്ലോ ഗോവര്‍ദ്ധനമേ നിന്നെയവന്‍ എടുത്തുയര്‍ത്തിയത്. നീയും എത്ര ഭാഗ്യം ചെയ്തവന്‍! അന്ന് മുരളികയില്‍ നിന്നും പൊഴിഞ്ഞ അമൃതവര്‍ഷിണി നിങ്ങളെയെല്ലാം കുളിര്‍പ്പിച്ചുവല്ലോ പുല്‍ക്കൊടികളേ, എന്ത് പുണ്യമാണ് നിങ്ങളെ അവിടെ കിളിര്‍പ്പിച്ചത്. എന്റെ മാനസസരസ്സിലെ ആത്മസമര്‍പ്പണമാകുന്ന ആലിലയില്‍ ലീലാവിരല്‍ കുടിച്ചു കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിക്കുവാന്‍ നീ എന്തെ മറന്നു? ആ പാദസ്മരണയില്‍ ജീവഭാവമറ്റ് ആത്മനിര്‍വൃതിയുടെ കൊടുമുടിയില്‍ ഇരിക്കുവാന്‍ അനുവദിക്കാത്തതെന്തേ ? മാനസയമുനയുടെ ചിത്തവൃത്തികളാകുന്ന ഓളങ്ങളെ അടക്കി നിന്റെ പുഞ്ചിരി കാണുവാന്‍ അനുവദിക്കാത്തതെന്തേ ? വൃന്ദാവനത്തിലെ ആ ചെറിയ പശുകുട്ടിയെപ്പോലെ നിന്റെ സംരക്ഷണയില്‍ വേണുഗീതവും കേട്ടിരിക്കാന്‍ കഴിയാത്തതെന്തേ? ആ ഗാനം കേള്‍ക്കുവാന്‍ അന്തരംഗത്തിന്റെ കര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ ഞാന്‍ കൂര്‍പ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു. ആ ഗാനം നീ തന്നെയല്ലയോ . നീ തന്നെയല്ലോ ഗായകനും നീ തന്നെ സര്‍വവും.

Tuesday, August 5, 2014

തീര്‍ത്ഥയാത്ര


തീര്‍ത്ഥയാത്ര 


ഭാരതീയര്‍ എക്കാലവും വളരെ പ്രാധാന്യത്തോടെ ചെയ്തു പോരുന്ന ഒന്നാണ് തീര്‍ത്ഥാടനം. ആധ്യാത്മിക വിശുദ്ധി പേറുന്ന നദീതടങ്ങളിലെ സ്നാനവും അവിടെയുള്ള മന്ത്രധ്വനികളും മനസ്സിനെ സാത്വികമാക്കുന്നു. ഭാരതത്തിലെ പല പുണ്യക്ഷേത്രങ്ങളും നദികളുമായി ബന്ധമുള്ളവയാണ്. അങ്ങ് വടക്ക് ഗംഗാ യമുനാ തുടങ്ങിയവയും തെക്ക് സൌപര്‍ണ്ണിക ഉള്‍പ്പടെ അനേകം നദീതടങ്ങള്‍ ഭാരതത്തിന്റെ ആധ്യാത്മികസംസ്കൃതിയുടെ പ്രത്യക്ഷ ചിഹ്നങ്ങളാണ്. ബദരിനാഥ്,കേദാര്‍നാഥ്,ഹരിദ്വാര്‍,ഋഷികേശ്,കൈലാസം,ഉജ്ജയിനി,കാശി,ദ്വാരക,പുരി,ശൃംഗേരി,മൂകാംബിക അങ്ങനെ ഈ നിര നീളുന്നു. ഈ വിശുദ്ധസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കുള്ളയാത്രകള്‍ ഓരോ മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയോടു ചേരുവാനും തന്റെ ആന്തരികസത്ത തന്നെയാണ് പ്രകൃതിക്ക് ചൈതന്യമേകുന്ന നിത്യ സത്തയെന്നും തിരിച്ചറിയുവാനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗമാണ്.

തരതി പാപാദികം യസ്മാത്‌ ഇതി തീര്‍ത്ഥം എന്നാണ് പറയുക. അതായത് പാപാദികളെ തരണം ചെയ്യുവാന്‍ സഹായിക്കുന്നത് എന്നര്‍ത്ഥം. തീര്‍ത്ഥത്തിലേക്കുള്ള അടനം അഥവാ യാത്രയാണ് തീര്‍ത്ഥാടനം. തീര്‍ത്ഥാടനത്തിന്റെ മുഖ്യ ഉദ്ദേശ്യം ചിത്തശുദ്ധിയാണ്‌.ചിത്തശുദ്ധി ഉണ്ടെങ്കിലെ ആത്മതത്വം ശരിയായി ബോധിക്കാനാകൂ. തീര്‍ത്ഥാടനം ഒരു വിനോദസഞ്ചാരമല്ല. തന്റെ അഹന്തയുടെ മൂടുപടം പ്രകൃതിയുടെ മുന്നില്‍ അഴിച്ചു വച്ച് ആ പ്രകൃതിയുമായി സാമരസ്യം പ്രാപിക്കുക എന്നതാണ് തീര്‍ഥാടകര്‍ ചെയ്യേണ്ടത്. എന്നാല്‍ ഇന്ന് നാം കാണുന്ന തീര്‍ത്ഥാടനം വിനോദസഞ്ചാരം ആയിരിക്കുന്നു. അവിടെ പ്രകൃതിയെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട് വിനോദോപാധിയാകുന്ന യാത്രകള്‍ ആണ് പലരും നടത്തി വരുന്നത്. അവര്‍ക്ക് താന്‍ വേറെ പ്രകൃതി വേറെ. തീര്‍ത്ഥയാത്ര എന്ന പേരില്‍ ധനലാഭത്തിനും ലൌകികസുഖത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള ഇത്തരം യാത്രകള്‍ ഭാരതീയസംസ്കൃതിയുടെ മൂല്യശോഷണത്തിനെ കാരണമാകു.

നാമോരോരുത്തരും തീര്‍ത്ഥാടനത്തിന്റെ ആദ്ധ്യാത്മിക വശം അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതാണ് . തീര്‍ത്ഥ ശബ്ദം ശങ്കരന്റെ ദശനാമി സന്യാസസമ്പ്രദായത്തില്‍ ഒന്നാണ്.
തത്വമസി മഹാവാക്യത്തിന്റെ ലക്ഷ്യാര്‍ത്ഥം ശ്രവണമനനനിദിദ്ധ്യാസനദ്വാരാ സാക്ഷാല്‍ക്കരിച്ചതിന്റെ ഒരു ബിരുദമുദ്രയാണ് തീര്‍ത്ഥോപാധി.
''ത്രിവേണീസംഗമേ തീര്‍ത്ഥേ- തത്വമസ്യാദി ലക്ഷണേ
സ്‌നായാത്തത്വാര്‍ത്ഥഭാവേന തീര്‍ത്ഥനാമാ സ ഉച്യതേ''
(തത്, ത്വം, അസി ഇവയാകുന്ന ഗംഗയുടേയും യമുനയുടേയും സരസ്വതിയുടേയും സംഗമസ്ഥാനമായ ത്രിവേണിയില്‍ അതിന്റെ തത്വാര്‍ത്ഥഭാവത്തോടുകൂടി ആരു സ്‌നാനം ചെയ്യുന്നുവോ അവന്‍ 'തീര്‍ത്ഥന്‍' എന്ന പേരിനാല്‍ അറിയപ്പെടുന്നു) എന്നുള്ള മഠാമ്‌നായ വാക്യം അതിനു പ്രമാണമാണ്.''

തീര്‍ത്ഥാടനം എന്നാല്‍ കേവലം യാത്രയല്ല മറിച്ചു തന്റെ ആന്തരികസത്തയുടെ നിര്‍ണ്ണയത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണമാണെന്ന് ഇതില്‍ നിന്നും മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ സാധിക്കും. തത്ത്വമസി പദത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമാണ് യഥാര്‍ത്ഥ തീര്‍ത്ഥാടനം. ബാഹ്യമായ വിഷയങ്ങളില്‍ നിന്നും തന്റെ ഉള്ളിലേക്കുള്ള യാത്ര. മഹാവാക്യമാകുന്ന തീര്‍ത്ഥത്തില്‍ മുങ്ങി അജ്ഞാനമാകുന്ന മാലിന്യങ്ങളെ നീക്കം ചെയ്തു ലക്ഷ്യസ്ഥാനമായ ആത്മതത്ത്വത്തില്‍ എത്തുന്ന മഹായാത്രയാണ് തീര്‍ത്ഥാടനം.

Monday, August 4, 2014

ഈ പ്രപഞ്ചത്തിനു ഗണിതപരമായ ഒരു സൌന്ദര്യമുണ്ട്.

ഈ പ്രപഞ്ചത്തിനു ഗണിതപരമായ ഒരു സൌന്ദര്യമുണ്ട്. അതിസൂക്ഷ്മമായ കണികകളാവട്ടെ ഭീമാകാരമായ നക്ഷത്രസമൂഹങ്ങളാവട്ടെ,അവയെല്ലാം ആ സൌന്ദര്യത്താല്‍ പ്രകാശിതമാണ്. ആ സൌന്ദര്യമാണ് സത്യത്തെ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നതിന് തടസ്സമായി നില്‍ക്കുന്നത്.മനുഷ്യയുക്തിക്ക് വിഷയമാകുന്നതും ഈ ഗണിതം തന്നെ. ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ പ്രതിഭാസത്തിനും ഭൌതികശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ ഗണിതസമവാക്യങ്ങളാല്‍ യുക്തി കണ്ടെത്തുന്നു. ഈ യുക്തി സത്യത്തെ അറിയുവാന്‍ എങ്ങനെ തടസ്സം നില്‍ക്കും? പ്രകൃതിക്ക് ഗണിതപരമായ ഒരു ക്രമമുണ്ട്. പ്രജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉപാധിശക്തിയാല്‍ ആരോപിക്കപെട്ട ഒരു ക്രമമാണിത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ സാധിക്കും. 1+1=2 എന്ന് നാമെല്ലാം പറയും, പ്രകൃതിയും ഇതേ നിയമത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ് നിലനില്‍ക്കുന്നത് എന്നും പറയും. എന്നാല്‍ 1+1=2 എന്നാല്‍ ഒന്നിനോട് ഒന്ന് കൂട്ടുക അല്ലെങ്കില്‍ അധികരിക്കുക എന്നായാല്‍ അത് പരമാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സാധ്യമല്ല എന്ന് കാണാം. എന്തെന്നാല്‍ ഒന്നിനോട് ഒന്ന് ചേര്‍ക്കണമെങ്കില്‍ മറ്റൊരു ഒന്നുണ്ടാകണം. ഒന്ന് എന്നത് എപ്പോഴും ഒന്നാണ്. മറ്റൊരു ഒന്ന് എന്നത് അബദ്ധമാണ്.അതിനാല്‍ 1+1=2 എന്നത് കല്പിതമാണ് (supposition). എണ്ണത്തെ ഒരു പ്രത്യേക രീതിയില്‍ വിഭാവനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഒരു മഹാപ്രജ്ഞയുടെ വിഭാവനമാണ് ഈ പ്രപഞ്ചം.എപ്പോഴൊക്കെ ഒന്നിനെ അധികരിച്ച് എണ്ണാന്‍ തുടങ്ങുന്നോ അപ്പോഴെല്ലാം ആ കല്പനയുടെ ഉള്ളിലാണ് നാം.എണ്ണുക കൂട്ടുക കുറയ്ക്കുക ഇതെല്ലാം വ്യവഹാരങ്ങളാണ് . അതിനാല്‍ പ്രപഞ്ചത്തിനു വ്യാവഹാരിക സത്ത മാത്രമേ ഉള്ളൂ. അപ്പോള്‍ പരമാര്‍ത്ഥം എന്ത്. മഹാപ്രജ്ഞയുടെ വിഭാവനയാണ് പ്രപഞ്ചമെങ്കില്‍ ആ പ്രജ്ഞാനം തന്നെ സത്യം. ഭാരതീയ ദാര്‍ശനികന്മാരായ ഋഷിമാര്‍ അതിനെ പൂര്‍ണ്ണം എന്ന് വിളിച്ചു. അവിടെ എണ്ണലില്ല,കൂട്ടലില്ല.കുറയ്ക്കലില്ല. പൂര്‍ണ്ണമദ പൂര്‍ണ്ണമിദം പൂര്‍ണ്ണാത് പൂര്‍ണ്ണമുദച്യതേ പൂര്‍ണ്ണസ്യ പൂര്‍ണ്ണമാദായ പൂര്‍ണ്ണമേവാവശിഷ്യതേ എന്നവര്‍ പറഞ്ഞു. അവിടെ കല്പനകള്‍ക്ക് സ്ഥാനമില്ല, അവിടെ വ്യവഹാരം എന്നതേ ഇല്ല. അത് പ്രജ്ഞാനം മാത്രമാണ്. അവിടെ ആരോപമില്ല. അത് ശുദ്ധബുദ്ധമുക്തമാണ്. നിരതിശയമായതിനാല്‍ അവര്‍ അതിനെ ബ്രഹ്മമെന്നു വിളിച്ചു. അത് തന്നെയാണ് 'ഞാന്‍' എന്ന ചിത്സ്വരൂപമായ് വിളങ്ങുന്നതെന്നും അവര്‍ അപരോക്ഷാനുഭൂതിയുടെ പ്രമാണത്താല്‍ സാക്ഷാത്കരിച്ചു.

എല്ലാ അന്വേഷണങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നത് അവനവനില്‍ തന്നെയാണ്


എല്ലാ അന്വേഷണങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നത് അവനവനില്‍ തന്നെയാണ്. മനുഷ്യന്‍ തന്റെ ചുറ്റുമുള്ളതിനെയെല്ലാം നിരീക്ഷിക്കുകയും പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിലും അവന്‍ തൃപ്തനാവുന്നില്ല. തന്നെ അറിയാതിരിക്കലാണ് അതൃപ്തി. തന്നെ അറിയുവാനുള്ള അഗ്രഹത്തിനു ഏറ്റവും 
പ്രചോദനമാകുന്നത് ജനനവും മരണവും തന്നെ. എന്താണ് ജനനം? എന്താണ് മരണം? ഈ ചോദ്യങ്ങളില്‍ നിന്നുമാണ് എല്ലാ ദര്‍ശനങ്ങളും അന്വേഷണം ആരംഭിക്കുന്നത്. അതിനാലാണ് നചികേതസ്സ് യമനെ തേടിയത്. സിദ്ധാര്‍ത്ഥനെ ബുദ്ധനാക്കിയതും ഈ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണമായിരുന്നു. എല്ലാ ഉപനിഷത്തുകളും അന്വേഷിക്കുന്നത് ജനനമരണങ്ങളുടെ രഹസ്യം തന്നെ. ആരാണ് ജനിക്കുന്നത്? ആരാണ് മരിക്കുന്നത്? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരങ്ങള്‍ ജീവസത്തയെ കാട്ടിത്തരുന്നവയാണ്. തന്റെ മുന്നിലെ ഭീമാകാരമായ പ്രപഞ്ചം.തന്നെക്കാള്‍ ചെറുതായ സൂക്ഷ്മ പ്രപഞ്ചം. ഇതിനെല്ലാം വെളിച്ചമേകുന്ന അറിവ്. ഈ മഹാവിസ്മയങ്ങള്‍ മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ അന്വേഷണാത്മകതയെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സമസ്യകളുടെ ഉത്തരങ്ങള്‍ പുസ്തകത്താളിലോ വാചകകസര്‍ത്തുകളിലോ ലഭ്യമല്ല. അത് ലഭ്യമായത് അവനവനില്‍ തന്നെയാണ്. എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നത് അവനവനില്‍ തന്നെയാണ്. ഒന്നും അവശേഷിക്കാത്തിടത്തിനെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ആ ആത്മചൈതന്യത്തില്‍. അവിടെ ചോദ്യങ്ങളും ഇല്ല ഉത്തരങ്ങളുമില്ല.

Monday, June 16, 2014

തിരനുരപതയാംജലകണനിരപോൽ 
മനമതുണർന്നുകിനാവുണ്ടണയും 
അതിലൊരുവിടവിൽഅറിവുണ്ടിടയായ്
മനമതിലൂറുകിലിടയനെയറിയാം

ഇടയനുമടിയനുമൊന്നെന്നറിവത് 
ദുരിതം മുടിവതിനായൊരുപായം
മതിയതുതെളിയാനുണ്ടൊരുവഴിയത് 
അണയാം മടിയാതവനുടെപാദം

അവനിയിലൊരുവന്‍ അവനിലിരുന്നാല്‍
അവനൊരുമുനിയായ്‌ ശിവനിലിരിക്കും 
അവനിയിലൊരുവന്‍ നിനവിലിരുന്നാല്‍

അവനൊരുജനിമൃതി പൂണ്ടുമിരിക്കും 

Wednesday, May 28, 2014

സ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കാള്‍ സുന്ദരവും മഹത്വപൂര്‍ണ്ണവുമായി എന്താണുള്ളത്. ഓരോ ജീവിയും കാംക്ഷിക്കുന്നതു സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ. ഒരുവന് ഭൂമിയുടെ സ്പര്‍ശത്തെയും സൂര്യന്റെ താപത്തെയും മേഘവര്‍ഷങ്ങളുടെ നനവിനെയും പുഴകളുടെ കളാരവത്തെയും നിര്‍ഭയം ആസ്വദിക്കാന്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ മാത്രമേ സ്വതന്ത്ര ജീവിതം ആവുകയുള്ളൂ.. ജീവികളെ കൂട്ടിലടച്ചു അതിന്റെ രോദനം കണ്ടു രസിക്കാനും മാംസത്തിനായി കീറിമുറിക്കാനും കരുണയില്ലാത്ത മനുഷ്യന്‍ തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം ദുസ്വാതന്ത്ര്യമാക്കി മാറ്റുന്നു. ചട്ടകൂടുകളില്‍ ബന്ധനസ്ഥനായ മനുഷ്യന്റെ രോദനങ്ങള്‍ കണ്ടു രസിക്കുകയും അവനെ പീഡനങ്ങളുടെ തീച്ചൂളയില്‍ ഇട്ടു ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് സഹജീവികളായ മനുഷ്യര്‍ തന്നെ. സ്വാര്‍ത്ഥമതിയായ മനുഷ്യന്‍ അവന്റെ സുഖഭോഗേച്ചയാല്‍ മറ്റുള്ളവരെ ബന്ധനസ്ഥനാക്കുന്നു. ജീവകാരുണ്യം ഹിംസയുടെ തടവറയില്‍ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കരുണയുള്ള ഹൃദയത്തില്‍ മാത്രമേ സ്നേഹം നിറയൂ. കരുണയുള്ളവര്‍ ഭാഗ്യവാന്മാര്‍, അവര്‍ കരുണ ചൊരിയട്ടെ.

http://mostamazingviews.com/cinderella-one-752-hens-released-first-time-heart-warming/

Monday, April 14, 2014

ജോഗ്



മുറി ആകെ മാറാല പിടിച്ചു കിടക്കുകയാണ്. ഭിത്തികള്‍ പൊടിപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവയില്‍ തൂക്കി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ എട്ടുകാലികള്‍ക്ക് വലയുണ്ടാക്കാന്‍ ഇടം കൊടുത്ത് പഴമ വെളിവാക്കുന്നു. ഊര്‍ജ്ജം കുറഞ്ഞ ഒരു ബള്‍ബിന്റെ പ്രകാശത്തില്‍ ഈ മുറിയിലെ കാ
ഴ്ചകള്‍ എനിക്ക് സുവ്യക്തമാണ്. ആകെ അലങ്കോലമായ മുറിയുടെ ഒരു മൂലയില്‍ അനന്തതയില്‍ കണ്ണുകള്‍ നട്ടു നിര്‍വികാരനായി കിടക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ശൂന്യതയിലെ പൂര്‍ണ്ണത വാക്കുകള്‍ക്കു വിവരിക്കാവതല്ല. കൊട്ടാരങ്ങളിലെ പട്ടുമെത്തകളില്‍ കിടന്നാല്‍ അതുണ്ടാവണമെന്നില്ല. അകമ്പടിയായി ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതവും ഉണ്ടെകില്‍ പറയാനുണ്ടോ. ചലനാത്മകമായ മനസ്സ് ചലനരഹിതമാകുന്നത് സംഗീതത്തിന്റെ മാസ്മരിക സ്പര്‍ശത്തിലാണ്. ഇത്തവണ ജോഗ് രാഗത്തിന്റെ മാസ്മരികത എന്റെ ഹൃദയത്തെ ഉലയ്ക്കുന്നു. ആരോഹണ അവരോഹണങ്ങളുടെ നൃത്തം നടത്തുന്ന സ്വരകന്യകമാര്‍ ഹൃദയസദസ്സില്‍ അവാച്യമായ അനുഭൂതിയുടെ ലാസ്യം തീര്‍ക്കുന്നു. മരവിപ്പുകള്‍ക്കും അസ്വസ്ഥതകള്‍ക്കും ആകുലതകള്‍ക്കും അന്ത്യം കുറിക്കുന്ന സംഗീതത്തിന്റെ അതീന്ദ്രിയ സിദ്ധി. ആ മാസ്മരികത അനുഭൂതിയില്‍ മാത്രമേ ബോധ്യമാകുന്നുള്ളൂ. സംഗീതസാഗരത്തില്‍ മുങ്ങിക്കുളിച്ചവര്‍ക്ക് മാത്രം ബോധ്യമാകുന്ന അനുഭൂതി.

Sunday, March 30, 2014



The description, the described and the one who describes.

We all begin everything based on suppositions and assumptions.  We call everything in and around us as Nature or sometimes we call us a part of nature. What we observe is nature. Here lies an issue. If what we observe is nature are we something separate from nature? If we are separate do we have separate observations and we may end up in so many observed natures which is still another issue.

On the other hand   If not separate then our observation is from within the nature which makes our observation incomplete.   Then we go for assumptions and suppositions and make theories compatible with our incomplete perception of nature.  At present the scientific methods are not accepting existence of something other than what we call as nature.
 Science especially physics depends on the language of mathematics for understanding nature. At this point we have to be careful in analysis. Mathematics like any other language is a representation and not exactly what is that is represented. Mathematics is a tool, a model to describe nature. Its not nature itself. Description can never be the  described.  If there is a description of something which we call as the described, there should be someone to describe who is separate from the two.

You are asked to describe a mountain. You can draw a picture of mountain and describe. But the picture of mountain cannot be the real mountain. When you look at the picture you have a perception and based on that you will start making assumptions. The descriptions and assumptions are made by the one who described it. In that sense description is not independent of the intelligence of one who describes. The more intelligent you are the more close the description to reality but it can never be real. Same is the case with mathematics and scientific approach. We are struck with the beauty of our picture of mountain. The picture can be made more beautiful or even uglier. But the real mountain is hidden. Only way to know is direct experience. You need to go and see the mountain as it is. We are okay with gross things. What if we  deal with subtle things. Complications  are more there. We can't go and check. So we have to draw pictures. We are again struck with assumptions. And as we go subtler and subtler we are dealing with uncertainties. Things are much more complicated.

Our descriptions are being challenged by uncertainty. The mismatch between described and description increases. So how can the one who describes know what actually subtleties are? Models and tools are failures. We need to know the subtle for that make the gross. We need to change the conventional scientific approaches of direct experience. Isn't this the time to change our language to describe subtlety?

Monday, January 27, 2014

പ്രാര്‍ത്ഥന



അശക്തനാണിന്നുഞാനങ്ങയോടീ
ക്ഷണികഭോഗത്തെ യാചിപ്പാന്‍
അറിവിന്‍നിജസ്വരൂപമാമന്‍പേ
തന്നിടൂജ്ഞാനഭക്തിവിരക്തികള്‍ 

ഉള്ളംകയിലുള്ള നെല്ലിക്കപോല്‍നീ  
യുള്ളിലേറ്റമടുത്തിരിക്കുമുണ്മയായ്‌ 
കൈവല്യമാംവെണ്ണയൂട്ടൂ മഹാമതേ
അടിയനുടെയഹമതിന്നടിതരുന്നേന്‍ 

Saturday, November 30, 2013

നിശബ്ദമായ ആകാശം



മന്ത്രധ്വനികളായ ശബ്ദവീചികളുടെ നിരന്തര പ്രവാഹം കാതിലൂടെ മനസിന്റെ തന്ത്രികളെ കീര്‍ത്തനം ആലപിപ്പിക്കുന്നു. ആ ആലാപനത്തിന്റെ ഭാവതീവ്രതയില്‍ മനസ്സ് രസരൂപത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. അത് ഒരു പുഴ പോലെ ആനന്ദമാകുന്ന സമുദ്രത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഒഴികിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒടുവില്‍ അതും നിലച്ചു. ആകാശം. നിശബ്ദമായ ആകാശം.
നിശ്ശബ്ദത. അതിന്റെ സൌന്ദര്യം എന്നിലെ വാക്കുകളെ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തുന്നു. അപക്വമായ ചിന്താതരംഗങ്ങള്‍ നിശബ്ദതയുടെ ഗാംഭീര്യത്തില്‍ അശക്തരായി മാറുന്നു. എന്ത് പറയാന്‍? എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും അവിടെ അസ്തമിക്കുന്നു.